HISTORIA

        Odnalezione relikty i dokumenty historyczne wskazują na osadnictwo już w VIII wieku. Źródła kościelne odnotowują nazwę „Woycechow” w 1328 roku. W połowie XIV wieku rozpoczęto budowę fortyfikacji obronnych. Wojciechowskie fortalicjum otoczone do dziś zachowaną suchą fosą odznaczało się solidną murowaną budowlą na majdanie. Było to w owym czasie rzadkością w krajobrazie ziemi lubelskiej, gdzie przeważała zabudowa drewniana. Warownia wojciechowska miała dla panującego monarchy znaczenie strategiczne - leżała bowiem na trakcie o stale rosnącym znaczeniu: z Krakowa przez Urzędów, Bełżyce, Wojciechów, Kock na Łuków i Litwę.

        Pierwszym, znanym ze źródeł historycznych właścicielem Wojciechowa był kasztelan lubelski, Jan ze Szczekockich herbu Odrowąż, a następnie jego syn starosta lubelski również Jan. W 1481 roku klucz wojciechowski otrzymała córka Jana, Zofia poślubiona wojewodzie ruskiemu - Janowi z Pilczy herbu Leliwa. Pileccy byli fundatorami wieży mieszkalnej zwanej obecnie „Ariańską”. W 1534 roku Pileccy oddali Wojciechów w arendę Firlejom herbu Lewart, a następnie Spinkom herbu Prus, ostatecznie sprzedając posiadłość Stanisławowi Spince w 1580 roku. To właśnie on jeszcze jako dzierżawca udzielił w wieży schronienia znanemu w Rzeczypospolitej pastorowi i kaznodziei kalwińskiemu Marcinowi Krowickiemu. Reprezentacyjną trzecią kondygnację przeznaczono dla wyznawców nowej wiary. Autorytet jaki posiadał Krowicki wśród zwolenników reformacji sprawił, że izba w wojciechowskiej wieży stała się „jedną z najdostojniejszych kazalnic świata” jak pisał Żeromski w „Nawracaniu Judasza”. W 1599 roku Wojciechów przechodzi na własność podkomorzego chełmskiego Pawła Orzechowskiego herbu Rogala. Jego potomek Teodor był fundatorem zbudowanego w 1725 roku późnobarokowego kościoła drewnianego. W 1778 roku Orzechowscy sprzedali Wojciechów. Kolejnymi jego właścicielami byli: Morscy, Ostrowscy, Grodziccy, Świeżawscy i Popławscy.

        W 1910 roku Natalia i Józef Popławscy przekazali zniszczoną wieżę Towarzystwu Opieki nad Zabytkami Przeszłości, które już w 1911 roku przystąpiło do jej odbudowy. Prace kierowane przez Jana Koszczyc-Witkiewicza przerwała wojna. Powtórną próbę odbudowy spotkał ten sam los w 1939 roku.

        Dopiero w 1972 ponownie przystąpiono do gruntownego remontu. Tym razem udało się to bez przeszkód i po trzech latach swoją siedzibę znalazł tu Gminny Ośrodek Kultury.